Jerzy Szularz (4 z lewej) polski piłkarz, grający na pozycji napastnika, bądź lewego pomocnika. W trakcie działań wojennych angażował się w działalność konspiracyjną w Armii Krajowej.

Po wojnie brał udział w pierwszym meczu w wyzwolonej Warszawie: Polonia – Okęcie, w barwach Okęcia. Potem zaliczył jeszcze epizod w Warszawiance, a następnie został zawodnikiem Polonii. Wraz z nią w sezonie 1946 zdobył mistrzostwo Polski, które było wielką sensacją – pierwsze powojenne Mistrzostwo Polski w piłce nożnej zdobyła drużyna ze zrujnowanego miasta, zespół bez stadionu, trenera i pieniędzy. Był najskuteczniejszym zawodnikiem w tych pierwszych powojennych rozgrywkach, w ośmiu meczach strzelił dziesięć goli.

W sezonie 1952 Szularz wraz z Polonią sięgnął po Puchar Polski. W finale tych rozgrywek, jego zespół pokonał 1:0 lokalnego rywala – Legię Warszawa – a on zaliczył asystę przy golu Zdzisława Wróblewskiego. Również w 1952 spadł z Polonią do II ligi. W warszawskiej drużynie zakończył w 1955 piłkarską karierę. Łącznie w stołecznym zespole rozegrał 78 meczów i strzelił 25 goli.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej zajął się pracą trenerską. Najpierw szkolił młodzież w Polonii Warszawa, potem został pierwszym trenerem tej drużyny. W 1958 roku pod jego wodzą "Czarne Koszule" ponownie awansowały do II ligi.